همسفر تنها نرو بذار تا با هم بريم

سرنوشتمون يكي هر دومون مسافريم

تازه از راه رسيدم هنوزم خسته راه

همسفر تنها نرو بذار تا منم بيام

سخته دل كندن ازين شهر و دلبستگيا

موندن از خونه جدا با همه خستگيا

جون به لبهام رسيده تا به كي دربدري

گرد غربت رو تنم كه بازم بايد بري

بذار تا خستگي از اين تن خسته بره

سخته دلبستگي از شهر دلخسته برخ

اگه بذاري بيام من ميشم سنگ صبور

گوش به قصه هات ميدم شهر غربت راه دور

هنوز يادم نرفته روزي كه اين بلاگ رو بستم چه حالي داشتم اما يه جورايي لازم بود اين كارو بكنم شايدم گرد گيري دوبارش خيلي خوشايند نباشه چه ميدونم مهم نيست  آره باا مهم اينه كه مهم نيس چه خاطراتي ازش داشتم فقط خدا ميدونه... اون روزا اسمش كلبه دوستان بود
شايد يه روز دوباره اينجا ...
به هر حال
فعلن